Sri Swami Charitra Saramrit English Translation Chapter 21

Shree Swami Samarth, my salutations to all Swami devotees. Today we are going to learn about Sri Swami Charitra Saramrita Chapter twenty one.

At the beginning of the next chapter, the author says: Just like when a temple is being built, first the chowks and sittings etc. are proved. And finally the climax is built. That is when the temple is truly complete. Similarly, Sri Swami Charitra Saramrit will not be complete without writing the Kalsaadhyaya of this biographical book.So the writers are narrating this last chapter for the devotees.

With the intention of ending his human incarnation now, Shri Swami achieved his Nirvana by concentrating his mind on the occasion of Shake eighteen hundred Purna, Bahudhanya Samvatsara, Mas Chaitra, Krishna Paksha, Trayodashi on Tuesday and Fourth Prahara. And became personally involved. Piercing the Brahmarandhra, the Atman Jyot passed out from the heart and merged into space.

The attendants who were nearby were greatly distressed. Poet says, I am finding it very difficult to describe the various types of mourning performed by Sevakaris. If that mourning is described in detail, the writing of this book will spread like the sea.

Before passing into Samadhi, Shri Swami performed many Leelas and led the people to Sanmarga (on the path of humanity). They are described in this book by the author. While giving information about himself, the author says that he was born in Palashet village in Konkan i.e. Ratnagiri district. He had to come to Koparli for work.

There he was introduced to a gentleman named Shankarshet. Shankarshet was an ardent devotee of Sri Swami. It was in the company of Shankarshet that the writers became devoted to Sri Swami. And it was because of him that inspired poet to write this Sri Swami Charitra Saramrita Granth.

At the end of this chapter, the author of the book has given a quote for the devotees which is as follows,

In the first chapter, the author praises the deities and describes who is the basis of this chapter. The second chapter describes how Sri Swami appeared in the Kardali forest and in the world became famous. The third chapter describes Sri Swami Mahima entering Akkalkot to save the devotees.

In the fourth chapter, two visionary sannyasins who visited Sri Swami are described in detail. In the fifth chapter, there is the story of Maharaj Malharrao Gaikwad of Baroda sending stewards to bring Sri Swami to Baroda. In the sixth chapter, Shows a miracle to Yashvantrao Sardar.

The seventh chapter describes how Vishnu Buva Brahmachari came to believe in Sri Swami. In the eighth chapter, a householder named Shankara is described as having removed the hindrance of Brahma Samandha and freed him from suffering. In the ninth chapter it is described that the gentleman spent a lot of money and built Sri Swami’s Math.

The tenth chapter describes the story of Chidambara Dixit. Chapters eleven, twelve, thirteen, and fourteen describe the story of Sri Balappa and his path of devotion in full.

In the fifteenth chapter, the sweet story of how a Teli named Basappa became a devotee of Sri Swami is described.

Chapters sixteen and seventeen tell the story of how Haribhau Maratha met Sri Swami and became a devotee of Sri Swami. The eighteenth chapter describes how Haribhau Marathe’s younger brother became a devotee of Sri Swami by singing bhajans and became famous as Dada Bua.

In the nineteenth chapter, the story of Vasudeva Phadake and Tatya is summarized. Chapter 20 describes how a poor householder got rich and became fortunate. The twenty-first chapter describes the purpose of this book and how Sri Swami attained Samadhista (Nirvana).

Granthkar says while ending the book by offering salutations to his mother and father. If one reads or listens to this book with emotion in mind, he will get healthy life, wealth and progeny, his fame will increase and his mouth will always be stand of Saraswati.

By narrating like this, the author ends this Kalasadhyaya i.e. the twenty-first chapter. Shri Swami Samarth, Jai Jai Swami Samarth || Sri Swami Charitra Saramrit Sampurnam ||

In a few days we will start a blog on the true experiences of Swami devotees. And also write the name of those who experienced this in the blog. So mail us your experience as soon as possible. Our email address is, rajesh.kamble01@gmail.com So see you soon with a new article till then to all Swami devotees Sri Swami Samarth ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत (मराठी अनुवाद) अध्याय २१

श्री स्वामी समर्थ, सर्व स्वामी भक्तांना माझा नमस्कार. आज आपण श्री स्वामी चरीत्र सारामृत अध्याय एकवीसावा आणि शेवटचा या बद्दल जाणून घेणार आहोत.

पुढील अध्यायास प्रारंभ करताना ग्रंथकार म्हणतात. ज्या प्रमाणे एखाद्या देवालयाची निर्मिती होत असताना प्रथम चौक आणि बैठका आदिंची सिद्धता केली जाते. आणि अखेरीस कळसाची बांधनी केली जाते. तेव्हाच त्या देवालयाला खर्या अर्थाने पुर्णत्व प्राप्त होते. त्या प्रमाणेच या चरित्र ग्रंथाचा कळसाध्याय लिहिल्या शिवाय हे, श्री स्वामी चरीत्र सारामृत पुर्णत्वास जाणार नाही. त्यामुळे ग्रंथकार या शेवटच्या अध्यायाचे कथन भक्त जनांसाठी करत आहेत. आणि श्री स्वामी चरीत्र सारामृत कथन पुर्णत्वास नेण्यासाठी श्री स्वामींचरणी प्रार्थना करीत आहेत.

आता आपला‌ मानवी अवतार संपवावा, असे मनात आणून श्री स्वामींनी शके अठराशे पुर्ण, बहुधान्य संवत्सर, मास चैत्र, कृष्ण पक्ष, त्रयोदशीस मंगळवारी आणि चतुर्थ प्रहराच्या अवसरी चित्त एकाग्र करून आपले निर्वाण साधले. आणि निजरूपी निमग्न झाले. ब्रम्हरंध्राला छेदून हृदयामधून आत्म ज्योत निघून ती अवकाशात विलीन झाली.

जवळ असलेल्या सेवेकर्याना अपार दुःख झाले. ग्रंथकार म्हणतात, सेवेकर्यानी केलेल्या नाना प्रकारच्या शोकाचे वर्णन माझ्या कडून करणे मला फार कठीण जात आहे. जर त्या अक्रोशाचे सविस्तर वर्णन केले तर ह्या ग्रंथाचे लिखाण समुद्रा प्रमाणे पसरेल.

समाधीस्त होण्या आधी श्री स्वामींनी अनेक लीला करून जनांस सन्मार्गास लावले. त्यांचे वर्णन या ग्रंथामध्ये ग्रंथकाराने केले आहे. स्वतः विषयी माहिती देताना ग्रंथकार सांगतात, की त्यांचा जन्म हा कोकणातील पालशेत या गावी म्हणजेच रत्नागिरी जिल्ह्यात झाला. नोकरीच्या निमित्ताने त्यांना कोपरलीला यावे लागले.

तिथे त्यांचा परिचय शंकरशेट नावाच्या गृहस्थांशी झाला. शंकरशेट हे श्री स्वामींचे निस्सीम भक्त होते. शंकरशेट यांच्या सहवासातच ग्रंथकारांना श्री स्वामींची भक्ती जडली. आणि त्यांच्यामुळेच हा श्री स्वामी चरीत्र सारामृत ग्रंथ लिहिण्याची प्रेरणा मिळाली.

या अध्यायाची समाप्ती करताना ग्रंथ कर्त्याने भक्त जनांसाठी अवतरणी दिली आहे ती पुढील प्रमाणे,

पहिल्या अध्यायात ग्रंथ कर्त्याने देवता स्तवन करून या अध्यायास कोण आधार आहेत याचे वर्णन केले आहे. दुसऱ्या अध्यायात श्री स्वामी कर्दळी वनात प्रकट झाले आणि भुवरी प्रख्यात झाले यांचे वर्णन केले आहे. तीसर्या अध्यायात भक्तजनांना तारण्यासाठी अक्कलकोट येथे प्रवेश केला आणि तेथील श्री स्वामी महिमेचे वर्णन केले आहे.

चौथ्या अध्यायात दोन दृष्ट संन्यासी श्री स्वामींच्या भेटीस आले त्यांचे समग्र वर्णन केले आहे. पाचव्या अध्यायात बडोद्याचे महाराज मल्हारराव गायकवाडांनी श्री स्वामींना बडोद्यास आणण्यासाठी कारभारी पाठवले त्याची कथा आली आहे. सहाव्या अध्यायात यशवंतराव सरदाराला चमत्कार दाखविला त्याचे वर्णन केले आहे.

सातव्या अध्यायात विष्णु बुवा ब्रम्हचारी यांची श्री स्वामी चरणी कशी श्रद्धा झाली याचे वर्णन केले आहे. आठव्या अध्यायात शंकर नावाच्या गृहस्थाची ब्रम्ह समंधाची बाधा दूर करुन दुःख मुक्त केले त्यांचे वर्णन केले आहे. नवव्या अध्यायात त्या गृहस्थांनी बराच पैसा खर्च करून श्री स्वामींचा मठ बांधला याचे वर्णन केले आहे.

दहाव्या अध्यायात चिदंबर दिक्षितांच्या कथेचे वर्णन केले आहे. अकरा, बारा, तेरा, आणि चौदाव्या अध्यायात श्री बाळप्पा यां बद्दलची कथा आणि त्यांच्या भक्ती मार्गाचे संपूर्ण वर्णन केले आहे.

पंधराव्या अध्यायात बसप्पा नावाचा तेली कसा श्री स्वामी भक्त झाला याची गोड कथा वर्णीली आहे.

सोळा आणि सतराव्या अध्यायात हरीभाऊ मराठे कसे श्री स्वामींना भेटले आणि श्री स्वामी भक्त झाले याची कथा आली आहे. अठराव्या अध्यायात हरीभाऊ मराठे यांचा कणिष्ठ बंधु कसे भजनात रंगून श्री स्वामी भक्त झाले आणि दादा बुवा म्हणून प्रसिद्ध झाले याचे वर्णन केले आहे.

आपल्या मात्या पित्यास वंदन करून ग्रंथ समाप्ती करताना ग्रंथकार म्हणतात. जर हा ग्रंथ कोणी मनात भाव धरुन वाचेल किंवा श्रवण करेल त्यास आयुरारोग्य प्राप्त होईल, संपत्ती आणि संतति प्राप्त होईल, त्यांची किर्ती वाढून मुखात सदैव सरस्वतीचा वास असेल. भवसागरास तरोन मोक्षाची प्राप्ती होते. तो सर्वश्रेष्ठ भक्त बनून, विनयी बनतो. वृथाभिमान दुर होतो. असे कथन करुन ग्रंथकार या कळसाध्याय म्हणजेच एकविसाव्या अध्यायाची समाप्ती करतात.
श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत संपुर्णम् ||

थोड्याच दिवसात आम्ही स्वामी भक्तांना आलेल्या सत्य अनुभवांवर ब्लॉग सुरु करणार आहोत. आणि ज्यांना हे अनुभव आले त्यांचेही नाव ब्लॉग मध्ये लिहु. तर लवकरात लवकर तूमचे अनुभव आम्हाला मेल करा. आमचा ई मेल एड्रेस आहे, rajesh.kamble01@gmail.com
तर लवकरच भेटू नव्या लेखाद्वारे तोपर्यंत सर्व स्वामीभक्तजनांना श्री स्वामी समर्थ||

Sri Swami Charitra Saramrit English Translation Chapter 20

Shree Swami Samarth, my salutations to all Swami devotees. Today we are going to learn about Sri Swami Charitra Saramrita Adhyaya twenty.

The librarian has saluted Shri Ganesha and narrated that I have taken up the hobby of narrating your (Shri Swami Samarth) biography. But even if I had thousands of hands, what would a dim-witted like me describe your entire qualities, describe your many lilas?

Still, by the grace of Sri Swami, nineteen chapters have been completed till date. And this twentieth chapter is going to be narrated for the listeners. The author further says that by hearing and reciting this chapter, all the sins of a person are burnt away. Both the listener and the reciter are purified.

Living in Akkalkot, Sri Swami showed many Leelas to the people. He saved many sinners by guiding them properly. Such is the wonderful biography of Sri Swami.

One day a good man came to Akkalkot with a desire to see Sri Swami. Coming near Sri Swami, he sang praises of Sri. And placed the head on the feet of Sri Swami. Then Shri Swami told him, give food to the fakirs with open hands and all your wishes will be fulfilled. The householder prepared various kinds of dishes and fed the five fakirs obeying Sri Swami’s command.

The fakir got up after eating and there was some food left in the plate. Then Sri Swami ordered the householder to take the remaining food. But as the gentleman was a superior Brahmin, got suspicious. If this Yavana’s food is eaten and my other men come to know about it, I will not be reproached among my relatives. As soon as such a thought came to the gentleman’s mind, Shri Swami said to the gentleman, “bad thoughts came to your mind, go away from here.” Hearing this, the gentleman bowed his head and left.

Then a deluded gentleman came and stood in front of Sri Swami. Having no work and suffering from poverty, he wandered day and night elsewhere, disillusioned. Then Shree Swami orders that delusional householder to take this remaining food and all your desires will be fulfilled. Money will be received.

The gentleman accepted the food without any doubt in his mind. Then Shri Swami told him to go to Mumbai immediately. You will get wealth. Then he came to Mumbai and started wandering elsewhere to get money.

In the early morning, wandering around, he comes to a house and stops. Then an old lady hurriedly opens the door and comes out. And makes that gentleman sit on a seat and serves food. After the meal, the old lady gave ten thousand rupees to the gentleman. Seeing money gain, the deluded householder comes to purification. That gentleman comes to know the words of Sri Swami. And he repeatedly starts singing the praises of Sri Swami.

How can a narrow minded like me narrate such Sri Swami’s Leela? Collecting some gems from this Shree Swami’s Leela repository and narrating to you. By asserting that the listeners should listen to this hymn with love. The author concludes this twentieth chapter. Sri Swami Samarth, Jai Jai Swami Samarth ||

In a few days we will start a blog on the true experiences of Swami devotees. And also write the name of those who experienced this in the blog. So mail us your experience as soon as possible. Our email address is, rajesh.kamble01@gmail.com So see you soon with a new article till then to all Swami devotees Sri Swami Samarth ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत (मराठी अनुवाद) अध्याय २०

श्री स्वामी समर्थ, सर्व स्वामी भक्तांना माझा नमस्कार. आज आपण श्री स्वामी चरीत्र सारामृत अध्याय विसावा या बद्दल जाणून घेणार आहोत.

ग्रंथकाराने श्री गणेशाला वंदन करून कथन केले आहे की, मी तुमच्या (श्री स्वामी समर्थ) चरित्राचे कथन करण्याचा छंद जोपासला आहे. पण मला‌ हजारो जरी हात असते तरीही आपल्या संपूर्ण गुणांचे वर्णन, तुमच्या अनेक लीलांचे वर्णन, माझ्यासारखा मतिमंद काय ते करणार? तरीही श्री स्वामी कृपेने आजपर्यंत एकोणीस अध्याय पुर्ण झाले. आणि श्रोत्यांसाठी हा विसावा अध्याय कथन करणार आहे. ग्रंथकार पुढे म्हणतात या अध्यायाच्या श्रवणाने आणि कथन केल्याने मनुष्याचे सर्व दोश दहन होतात.श्रवण करणारा आणि कथन करणारा दोघेही पावन होतात.

अक्कलकोटात वास करून श्री स्वामींनी लोकांना अनेक लीला दाखविल्या. अनेक पाप्यांना योग्य मार्गदर्शन करून त्यांचा उद्धार केला. असे हे श्री स्वामींचे अद्भुत चरित्र आहे.

एकेदिवशी एक सद्गृहस्थ मनात श्री स्वामींची दर्शनेच्छा घेऊन अक्कलकोटला आले. श्री स्वामीं जवळ येऊन त्यांनी श्रीं चे स्तुती गाण गायीले. आणि श्री स्वामींच्या चरणावर मस्तक ठेविले. तेव्हा श्री स्वामी त्याला म्हणाले, मुक्त हस्ते फकिरांना अन्नदान कर तुझ्या सर्व मनोकामना पूर्ण होतील. त्या गृहस्थाने नाना तर्हेचे पक्वान्न बनवले आणि श्री स्वामींची आज्ञा शिरसावंद्य मानून पाच फकिरांना जेऊ घातले.

ते फकीर जेऊन उठले आणि ताटात काही अन्न शेश राहीले. तेव्हा श्री स्वामींनी त्या गृहस्थास ते शेश अन्न ग्रहण करण्याची आज्ञा दिली. पण ते गृहस्थ श्रेष्ठ ब्राह्मण असल्यानं मनात संशय आला. जर हे यवनांचे उष्टे अन्न ग्रहण केले आणि माझ्या इतर माणसांना हे कळले तर स्वजनात माझी निंदा नालस्ती होईल. असा विचार त्या गृहस्थाच्या मनात येताच श्री स्वामी त्या गृहस्थाला म्हणाले, तुझ्या मनात कींतू आला चल‌ चालथा हो इथून. असे बोलने ऐकून तो गृहस्थ खाली मान घालून निघून जातो.

तेव्हा कोणी एक भ्रमिष्ट गृहस्थ श्री स्वामींच्या समोर येऊन उभा राहितो. काही काम नसल्यामुळे आणि दारिद्र्याने ग्रासल्यामुळे भ्रमिष्ट होऊन रात्रंदिवस इतरत्र तो भटकत होता. तेव्हा श्री स्वामी त्या भ्रमिष्ट गृहस्थास आज्ञा करतात हे शेश अन्न ग्रहण कर तुझे सर्व मनोरथ पुर्ण होतील. धन प्राप्ती होईल.

मनात कोणतीही शंका न धरता त्या गृहस्थाने ते अन्न ग्रहण केले. तेव्हा श्री स्वामी त्याला म्हणाले तु त्वरित मुंबईला जा. तुला धन प्राप्ती होईल. तेव्हा तो मुंबईस आला आणि द्रव्य मिळेल म्हणून इतरत्र भटकू लागला.

पहाटे भटकत भटकत तो एका घरापाशी येऊन उभा राहतो. तेव्हा एक वृद्ध बाई घाईघाईने दार उघडून बाहेर येते. आणि त्या गृहस्थाला आसनावर बसवून भोजन करवते. भोजन झाल्यानंतर त्या वृद्ध बाईने त्या गृहस्थाला दहा हजार रूपये दक्षिणा दिली. द्रव्य लाभ पाहून तो भ्रमिष्ट गृहस्थ शुध्दीवर येतो. त्या गृहस्थाला श्री स्वामी वचनांची प्रचिती येते. व तो वारंवार श्री स्वामींच्या स्तुतींचे गायन करु लागतो.

अश्या श्री स्वामींच्या लीला माझ्या सारखा पामर कसा काय कथन करू शकेल. या श्री स्वामींच्या लीला भांडारातून काही रत्ने गोळा करून तुम्हाला कथन करीत आहे. ही स्तुती सुमने श्रोत्यांनी प्रेम भावनेने श्रवण करावी असे प्रतिपादन करून. या विसाव्या अध्यायाची समाप्ती ग्रंथकार करतात.
‌‌ श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ ||

थोड्याच दिवसात आम्ही स्वामी भक्तांना आलेल्या सत्य अनुभवांवर ब्लॉग सुरु करणार आहोत. आणि ज्यांना हे अनुभव आले त्यांचेही नाव ब्लॉग मध्ये लिहु. तर लवकरात लवकर तूमचे अनुभव आम्हाला मेल करा. आमचा ई मेल एड्रेस आहे, rajesh.kamble01@gmail.com
तर लवकरच भेटू नव्या लेखाद्वारे तोपर्यंत सर्व स्वामीभक्तजनांना

श्री स्वामी समर्थ||

Sri Swami Charitra Saramrit English Translation Chapter 19

Shree Swami Samarth, my salutations to all Swami devotees. Today we are going to learn about Sri Swami Charitra Saramrit Chapter Nineteen.

Authors say, if we listen to this chapter with a concentrated mind, we will attain divine knowledge. And that knowledge will facilitate the path of altruistic means. As a result, the mind becomes ecstatic and can swim through this ocean. At the beginning of this chapter, the writer has assured the listeners that liberation from the flesh will lead to salvation.

By saying this, the author begins the next story of the chapter. Sri Narasimha Saraswati, whose fame was spread everywhere in the famous Alandi area, became a righteous man. He visited many holy places on the banks of Krishna river. Met Mahasadhus who had knowledge of many types of yoga practices.

With the desire to practice hatha yoga in his mind, he wandered from place to place in search of a guru. He saw the knowledge of many, followed the footsteps of many but all efforts were in vain. No one could properly guide Nrisimha Saraswati as Hatha yoga practice was very difficult.

One day after hearing the glories of Shri Swami, he felt a strong desire to meet Shri Swami and he came to Akkalkot. Sri Swami already knew the reason behind Nrisimha Saraswati’s arrival. As Sri Swami appeared, Sri Swami recited a verse of the Ajnachakra Bhedanta. Narasimha Saraswati got samadhi as soon as he heard the verse. Breathing through Brahmarandhra, the body became unconscious. Everyone gathered was very surprised.

After some time the Samadhi of Nrisimha Saraswati came down. And as soon as he came to his senses, he ran and hugged Sri Swami’s feet tightly. Shri Swami became ecstatic with Darshan. He said that he tried hard to learn Hatha Yoga but all his efforts were in vain. Today by your grace my wish is fulfilled. All worries were removed and the task was accomplished.

After a few days, Nrisimha Saraswati returned to Alandi with Sri Swami’s orders. Since Siddhi was pleased, he performed many religious deeds. Narasimha Saraswati’s fame spread far and wide. One day he comes to Akkalkot again to see Sri Swami. Seeing Gurumurthy, Nrisimha Saraswati stands forward with folded hands. Then Shri Swami said to him, ‘Why haven’t you left Siddhi yet? Eminence will be attained in the world only if one gives up achievement. And finally you will go to Surabhuvan happily.

Hearing this, the assembled people were surprised, why Sri Swami Nrisimha was asking Saraswati to do such a thing. But Narasimha Saraswati understood the cause of her original suffering and gave up the Siddhi at the command of Sri Swami. And again came to Alandi. Also there was a devotee among the devotees. His name was Yashwantrao Bhosekar. He was also known as Dev Maweldar by people. He also attained complete knowledge by the grace of Sri Swami.

At that time there was a noble Brahmin named Vasudeva Balwant Phadke. He had called a revolt against the British rule to gain independence. Hearing the glory of Sri Swami’s grace, they come to Akkalkot. And if you get a sword from the hands of Shri Swami, you will get success with the grace of Shri Swami. With this understanding, Vasudev Phadke puts the sword in front of Shri Swami and stands far away.

But there will be no success in this task as Sri Swami places that sword on the branch of a nearby tarva tree to suggest that this is not the right time. Vasudeva Phadaki understands what Sri Swami wants to suggest but calls for rebellion, considering the duty of first mother land as Shirasavandya. And history knows what happened next.

Also a Rajashrit Sardar lived in Akkalkot. His name was Tatyasaheb Bhosale. Day and night he used to meditate at the feet of Shri Swami and worship Bhajans. One day suddenly he got very scared because he saw Yama’s sword.He knew that his death was near. Then Tatya requested Sri Swami to avoid his death. Then Shri Swami ordered Yama, “Don’t even touch him, yes, he is my devotee.”

This bull is about to die, take him away. And what a surprise, the life of the bull immediately passed away and the bull collapsed on the ground. Thus the bull was freed and the lives of the fathers were saved.

Further, the author says, Sri Swami has performed many such Leelas. If all those Leelas are described here, this book will spread like an ocean. So I had to stop writing. Saying this, the author concludes this nineteenth chapter of Sri Swami Charitra Saramrita. Shri Swami Samarth, Jai Jai Swami Samarth

In a few days we will start a blog on the true experiences of Swami devotees. And also write the name of those who experienced this in the blog. So mail us your experience as soon as possible. Our email address is, rajesh.kamble01@gmail.com So see you soon with a new article till then to all Swami devotees Sri Swami Samarth ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत (मराठी अनुवाद) अध्याय  १९

श्री स्वामी समर्थ, सर्व स्वामी भक्तांना माझा नमस्कार. आज आपण श्री स्वामी चरीत्र सारामृत अध्याय एकोणीसावा या बद्दल जाणून घेणार आहोत.

ग्रंथकार म्हणतात, आपण जर हा अध्याय एकाग्र चित्ताने श्रवण केल्यास‌, आपल्याला दिव्य ज्ञानाची प्राप्ती होईल. आणि त्या ज्ञानाने परमार्थ साधनांचा मार्ग सुलभ होईल. परिणामी चित्तास परमानंद प्राप्त होऊन आपल्याला या भवसागरातून तरून जाता येईल. नरदेहातून मुक्तता मिळुन मोक्षाची प्राप्ती होईल अशी खात्री या अध्याआच्या प्रारंभी ग्रंथ कर्त्याने श्रोत्यांना दिली आहे.

असे सांगून ग्रंथकार अध्यायाच्या पुढील कथेस प्रारंभ करतात. प्रसिद्ध आळंदी क्षेत्रात ज्यांची ख्याती सर्वत्र अजरामर झाली असे श्री नृसिंह सरस्वती नावाचे सत्पुरुष होऊन गेले. त्यांनी कृष्णा नदीच्या तटावरील अनेक पवित्र क्षेत्रांना भेटी दिल्या. अनेक प्रकारच्या योगाभ्यासांचे ज्ञान असलेल्या महासाधुंना भेटले. आपल्याला हठयोग साधना करता यावी ही इच्छा मनात धरून, गुरुचा शोध करीत नाना स्थाने फिरले. अनेकांचे त्यांनी ज्ञान पाहिले, अनेकांचे चरण धरले परंतु सर्व कष्ट व्यर्थ ठरले. हठयोग साधना ही फारच कठीण असल्याने कोणीही नृसिंह सरस्वतींना योग्य मार्गदर्शन करु शकले नाही.

एक दिवस श्री स्वामींचा महिमा ऐकून त्यांना श्री स्वामींना भेटण्याची तीव्र इच्छा जागृत होते व ते अक्कलकोटला येऊन पोहोचतात. श्री स्वामींना नृसिंह सरस्वतींच्या येण्यामागचे कारण आधीच ठाऊक होते. श्री स्वामींचे दर्शन घडताच, श्री स्वामींनी आज्ञाचक्र भेदांताचा एक श्लोक म्हटला. श्लोक ऐकताच नृसिंह सरस्वतींची समाधी लागली. ब्रम्हरंध्रातून प्राणवायूचा संचार होऊन, देह अचेतन झाला. जमलेल्या सर्वांना खूप आश्चर्य वाटले.

काही वेळाने नृसिंह सरस्वतींची समाधी उतरली. व भानावर येताच धावत जाऊन श्री स्वामी चरणांना कडकडून मिठी मारली. श्री स्वामी दर्शनाने परमानंद झाला. व म्हणाले हठयोग शिकण्यासाठी खूप प्रयत्न केले पण सर्व कष्ट व्यर्थ गेले. आज तुमच्या कृपेने माझी ईच्छा पूर्ण झाली. सर्व चिंता दूर होऊन कार्यभाग साधला गेला.

काही दिवसांनी श्री स्वामींची आज्ञा घेऊन नृसिंह सरस्वती आळंदीला परत आले. सिद्धी प्रसन्न असल्याने अनेक धर्मकृत्ये केली. दुरदुरवर नृसिंह सरस्वतींची किर्ती पसरली. एक दिवस पुन्हा श्री स्वामींच्या दर्शनासाठी ते अक्कलकोटला येतात. गुरुमुर्ती पाहून नृसिंह सरस्वती पुढे हात जोडून उभे राहतात. तेव्हा श्री स्वामी त्यांना म्हणतात, ‘का रे अजून सिद्धी सोडली नाहीस का? सिद्धी सोडून दे तरच जगामध्ये श्रेष्ठत्व प्राप्त होईल. आणि अंती सुखाने सहज सुरभुवनी जाशील.

हे ऐकून जमलेल्या लोकांना आश्चर्य वाटले, श्री स्वामी नृसिंह सरस्वतींना असं विपरीत करण्यास का सांगत आहेत. पण नृसिंह सरस्वतींना आपल्या मुळ दुःखाचे कारण समजले आणि श्री स्वामींंच्या आज्ञेने सिद्धी सोडून दिली. व पुन्हा आळंदीला आले.

तसेच भक्तगणांमध्ये एक भक्त होते. त्यांचे नाव यशवंतराव भोसेकर असे होते. त्यांना लोक देव मामलेदार म्हणूनही ओळखत होते. त्यांनाही श्री स्वामी कृपेने संपूर्ण ज्ञानाची प्राप्ती झाली.

त्याकाळी वासुदेव बळवंत फडके नावाचे एक थोर ब्राह्मण होते. त्यांनी स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी इंग्रजी अंमलात बंड पुकारले होते. श्री स्वामींच्या कृपेचा महिमा ऐकून ते अक्कलकोटला येतात . व श्री स्वामींच्या हातून तलवार मिळाली तर आपल्याला श्री स्वामी कृपेने हमखास यश मिळेल.या समजुतीने वासुदेव फडके श्री स्वामींच्या समोर तलवार ठेवतात व दुर जाऊन उभे राहतात.

पण या कार्यामध्ये यश मिळणार नाही कारण ही योग्य वेळ नाही हे सुचवण्यासाठी श्री स्वामी ती तलवार जवळच्या तरवडाच्या झाडाच्या फांदीवर ठेवून देतात. श्री स्वामींना काय सुचित करायचे आहे हे वासुदेव फडक्यांना समजते पण पहिले मायभुमीचे कर्तव्य शिरसावंद्य मानून ते बंड पुकारतात. आणि पुढे काय घडले हा इतिहास सर्वांनाच माहित आहे.

तसेच एक राजाश्रित सरदार अक्कलकोटात रहात होते. त्यांचे नाव तात्यासाहेब भोसले असे होते. ते रात्रंदिवस श्री स्वामी चरणी लीन होऊन भजन पूजन करत असत. एक दिवस अचानक ते खुप भयभीत झाले कारण त्यांना यमाची साऊली दिसली.आपला मृत्यू समीप आला आहे असे त्यांना कळले. तेव्हा तात्यांनी श्री स्वामींना आपले मरण चुकविण्याबद्दल विनंती केली. तेव्हा श्री स्वामींनी यमास आज्ञा केली की, याला हातही लावू नकोस हां माझा भक्त आहे. या बैलाचे मरण जवळ आले आहे तू याला घेऊन जा. आणि काय आश्चर्य तात्काळ बैलाचे प्राण जाऊन बैल जमीनीवर कोसळला. अशा प्रकारे बैलाला मुक्ती मिळवून दिला आणि तात्यांचे प्राण वाचवले.

पुढे ग्रंथकार म्हणतात, श्री स्वामींनी अशा अनेक लीला करून दाखविल्या आहेत. त्या सर्व लीलांचे इथे वर्णन केल्यास हा ग्रंथ समुद्रा प्रमाणे पसरेल. त्यामुळे लिखाणास हात आखडता घ्यावा लागला. असे सांगून श्री स्वामी चरीत्र सारामृताच्या या एकोणिसाव्या अध्यायाची समाप्ती ग्रंथकार करतात.
श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ

थोड्याच दिवसात आम्ही स्वामी भक्तांना आलेल्या सत्य अनुभवांवर ब्लॉग सुरु करणार आहोत. आणि ज्यांना हे अनुभव आले त्यांचेही नाव ब्लॉग मध्ये लिहु. तर लवकरात लवकर तूमचे अनुभव आम्हाला मेल करा. आमचा ई मेल एड्रेस आहे, rajesh.kamble01@gmail.com
तर लवकरच भेटू नव्या लेखाद्वारे तोपर्यंत सर्व स्वामीभक्तजनांना श्री स्वामी समर्थ||

Sri Swami Charitra Saramrit English Translation Chapter 18

Shree Swami Samarth, my salutations to all Swami devotees. Today we are going to learn about Sri Swami Charitra Saramrit Chapter Eighteen.

In the previous chapter the author has narrated the life biography of Sri Swamisuta. He devoted his entire life to the service of Sri Swami. He toured all over India and established a banner named Shri Swami. Sri Swami’s message spread far and wide. and attained the state of Nirvana. The throne of Mumbai became vacant. And the narrator begins to narrate the next i.e. the eighteenth chapter.

Now who should be appointed as an officer on the throne of Swamisuta? Servants started asking Sri Swami questions about this. Then Sri Swami said to the devotees, All the disciples are well prepared. But there is something lacking in everyone. So we will not tell the current about who is suitable for the throne of Mumbai right now. We will appoint a suitable officer on Swamisuta’s throne as and when it comes to our mind. Till then no one should worry.

Shri Swami used to say Mor Pankhara, Mor Pankhara day and night. And used to shout loudly and do strange things. Once Sri Swami says to Kakubai, you have hidden the brick for our foundation. Take good care of her. And Sri Swami often shows the same phrase to Kakubai whenever she appears.

Once Shree Swami says to Kakubai, the brick you have hidden for our foundation should be given to us. But Kakubai did not understand the meaning of this sentence. He asked many servants the meaning of this sentence, but no one was able to interpret this sentence.

Swamisuta’s younger brother Dada was living in Konkan at that time. He understands the news of Swamisuta’s death. He was very slim in body. And was getting thinner and thinner. They are ignorant because of their fickle nature. Kakubai gets worried about Dada so she brings Dada to Akkalkot. And one day he arranges a meeting of Shri Swami with Dada. And started asking questions about Dada’s health improvement.

Then Sri Swami ordered Kakubai, that the baby will get good health. But feed it four times a day. Do not have any kind of worry in your mind. As soon as Kakubai did so, Dada regained good health. When there is grace of Sri Swami, there are no diseases and disorders of any kind.

Named Nanasaheb, a devotee of Shri Swami was living in Kjegavi Moglai. He had spent a lot of money and established Sri Swami’s Math. He was once commanded by Sri Swami to establish in Sri Swami’s Paduka Math. For that, Nanasaheb comes to Akkalkot to see Shri Swami.

Then Sri Swami says to Kakubai, bring Dada here for our meeting. To be established in the Paduka Math. Then Kakubai says, he is ignorant and dissatisfied with his body. Tell me who will take care of him. Then Sri Swami says, you send him, we will take care of him. Then Kakubai says, can you say that. We will do what we think is best this time.

Finally, Dada along with the attendants return to Akkalkot after establishing Paduka in the Math. Then Shri Swami orders the servants to place Dada on the throne of Bombay. Give Dada Swaminsuta’s kafni, zholi and nishan and make Gosavi. And this should be given to run the throne of Swaminsuta.

Kakubai protested for these things in many ways. Finally the Brahmacharyas sent Dada from Mumbai to Akkalkota. Then Sri Swami ordered Bhujanga to take these shoes of mine and place them on Dada’s head. Bhujanga did so and what a miracle, as Sri Swami’s paduka fell on Dada’s head, Dada’s mind was lifted. All the ignorance went away and the Ganga of knowledge started flowing from the heart. And Dada became wholeheartedly devoted to Sri Swami.

Seeing this, Kakubai is shocked. And they say to Sri Swami, why are you keeping padukas on Dada’s head? Then Sri Swami says, we are doing the right thing so don’t talk in vain. Then Kakubai makes a fuss there but Sri Swami does not pay attention to her.

The next day Sri Swami turns Dada into a Gosavi and sends Dada to fetch alms. Then Sri Swami lovingly calls Dada near and says, this is Kakubai Anusaya Mata. First of all, you should ask her for alms. Then Dada Kakubai comes near. Kakubai was very sad. Then Dada says to Kakubai, from now on I despise these worldly pleasures.Kakubai gets sadder after hearing this from her son. And later on Dada Swamisuta’s throne runs the institution of Mumbai. Thus the author concludes this eighteenth chapter by narrating the biography of Dada. Sri Swami Samarth, Jai Jai Swami Samarth ||

In a few days we will start a blog on the true experiences of Swami devotees. And also write the name of those who experienced this in the blog. So mail us your experience as soon as possible. Our email address is, rajesh.kamble01@gmail.com So see you soon with a new article till then to all Swami devotees Sri Swami Samarth ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत (मराठी अनुवाद) अध्याय  १८

श्री स्वामी समर्थ, सर्व स्वामी भक्तांना माझा नमस्कार. आज आपण श्री स्वामी चरीत्र सारामृत अध्याय अठरावा या बद्दल जाणून घेणार आहोत.
मागील अध्यायात ग्रंथकाराने श्री स्वामीसुतांच्या जीवन चरित्राचे कथन केले आहे. त्यांनी आपले संपूर्ण आयुष्य श्री स्वामी सेवेत अर्पण केले. सर्व भारतभर भ्रमण करून श्री स्वामी नामाची पताका स्थापन केली. श्री स्वामींचा संदेश चहूबाजूंना पसरवला. आणि निर्वाण अवस्था प्राप्त करून घेतली. मुंबईची गादी रिकामी झाली. आणि ग्रंथकार पुढील म्हणजेच अठराव्या अध्यायाचे कथन करण्यास सुरुवात करतात.

आता स्वामीसुतांच्या गादीवर कोणाला अधिकारी म्हणून नेमावा? या बद्दलचे प्रश्न सेवेकरी श्री स्वामींना विचारु लागले. तेव्हा श्री स्वामी सेवेकर्याना म्हणत, सर्व शिष्य चांगल्या तयारीचे आहेत. पण प्रत्येका मध्ये काही ना काही उणीव आहे. त्यामुळे मुंबईच्या गादीसाठी कोण योग्य आहे या‌बद्दलचे वर्तमान आम्ही आत्ताच सांगणार नाही. जेव्हा आमच्या मनात येईल त्यावेळी आम्ही स्वामीसुतांच्या गादीवर योग्य अधिकारी नेमू. तो पर्यंत कोणीही कोणतीच काळजी करू नये.
श्री स्वामी रात्रंदिवस मोर पांखरा, मोर पांखरा असे म्हणत असत. आणि मोठमोठ्याने ओरडून विचित्र चाळे करत असत. एकदा श्री स्वामी काकुबाईंना म्हणतात, तू आमच्या पायाची वीट लपवून ठेवली आहेस. तीचा नीट सांभाळ कर. आणि श्री स्वामी अनेकदा जेव्हा जेव्हा काकुबाई दिसतात तेव्हा तेव्हा हेच वाक्य काकुबाईंना म्हणून दाखवतात.

एकदा श्री स्वामी काकुबाईंना म्हणतात, तू जी आमच्या पायाची वीट लपवून ठेवली आहेस, ती आम्हाला दिली पाहिजे. पण या वाक्याचा अर्थ काकुबाईंना काही समजत नव्हता. तीने अनेक सेवेकर्याना या वाक्याचा अर्थ विचारला, पण कोणीही या वाक्याचा अर्थ लावण्यास समर्थ ठरला नाही.
स्वामीसुताचा लहान भाऊ दादा त्यावेळी कोकणात रहात होता. स्वामीसुतांच्या मृत्यूची वार्ता त्यांना समजते. ते शरीराने खुपच सडपातळ होते. आणि अधिकच कृष होत चालले होते. ते चंचल स्वभावाचे असल्यामुळे अज्ञानी होते. काकुबाईंना दादांची खूप काळजी वाटू लागल्याने ते दादांना अक्कलकोटला घेऊन येतात. आणि एक दिवस श्री स्वामींची दादांबरोबर भेट घडवून आणतात. आणि दादांची तब्येत सुधारणा बद्दल प्रश्न करु लागले.

तेव्हा श्री स्वामींनी काकुबाईंना आज्ञा केली, की बाळास चांगले आरोग्य प्राप्त होईल. परंतु रोज चार वेळेस याला जेऊ घाल. मनात कोणत्याही प्रकारची चिंता बाळगू नकोस. काकुबाईंनी तसे करताच दादांना चांगले आरोग्य प्राप्त झाले. श्री स्वामींची जेव्हा कृपा होते तेव्हा कोणत्याही प्रकारचे‌ आजार आणि विकार रहात नाहीत.
नानासाहेब नावाचे, श्री स्वामींचे भक्त केजेगावी मोगलाईत रहात होते. त्यांनी पुष्कळ पैसे खर्च करून श्री स्वामींचा मठ स्थापीला होता. श्री स्वामींच्या पादुका मठात स्थापन करायची आज्ञा त्यांना श्री स्वामींनी एकेकाळी केली होती. त्यासाठी नानासाहेब श्री स्वामींच्या दर्शनाला अक्कलकोटला येतात.

तेव्हा श्री स्वामी काकुबाईंना म्हणतात, दादाला आमच्या भेटीसाठी इथे आण. पादुका मठात स्थापन करायच्या आहेत. तेव्हा काकुबाई म्हणतात, तो अज्ञान आहे तशात तो शरीराने असमाधानी आहे. मला सांगा त्याची काळजी कोण घेणार. तेव्हा श्री स्वामी म्हणतात, तू पाठवून दे, त्याला आम्ही सांभाळू. तेव्हा काकुबाई म्हणतात, तुम्हाला असे म्हणण्यास जाते काय. यावेळी आम्हाला जे भले वाटते तेच आम्ही करू.
शेवटी सेवेकर्यां सोबत दादा, मठात पादुका स्थापन करून अक्कलकोटला परत येतात. तेव्हा श्री स्वामी सेवेकर्याना आज्ञा करतात की, दादाला मुंबईच्या गादीवर बसवा. दादाला स्वामींसुताची कफनी, झोळी आणि निशान देऊन गोसावी बनवा. आणि याला स्वामींसुताची गादी चालवण्यास द्यावी.

           काकुबाईंनी या गोष्टींसाठी अनेक प्रकारे विरोध केले. शेवटी ब्रह्मचार्यांनी दादास  मुंबईहून अक्कलकोटास पाठवले. तेव्हा श्री स्वामींनी भुजंगास आज्ञा केली की, ह्या माझ्या पादुका घे आणि दादाच्या डोक्यावर ठेव. भुजंगाने तसे केले आणि काय चमत्कार, श्री स्वामींच्या पादुका दादाच्या शीरी पडताच दादाच्या मनास उपरती झाली. सर्व अज्ञान लयास जाऊन हृदयातुन ज्ञानगंगा वाहू लागली. आणि दादा‌ श्री स्वामींस पूर्ण हृदयाने समर्पित झाला.
          हे पाहून काकुबाई मनात दचकतात. आणि श्री स्वामींना म्हणतात, हे काय विपरीत करता, दादाच्या डोक्यावर पादुका का म्हणून ठेवत अहात? तेव्हा श्री स्वामी म्हणतात, आम्ही योग्य तेच करत आहोत त्यामुळे व्यर्थ बडबड करू नकोस. तेव्हा काकुबाई तिथे आकांडतांडव करतात पण श्री स्वामी तिच्याकडे लक्ष देत नाहीत.

दुसऱ्या दिवशी दादाला गोसावी बनवून श्री स्वामी दादास भिक्षा आणण्यासाठी पाठवतात. तेव्हा श्री स्वामी प्रेमाने दादाला जवळ बोलावतात आणि म्हणतात, ही काकुबाई अनुसया माता आहे. सर्वप्रथम तू हिच्याकडे भिक्षा माग. तेव्हा दादा काकुबाईं जवळ येतो. काकुबाईस फार दुःख होते. तेव्हा दादा काकुबाईंस म्हणतात, आजपासुन ही ऐहिक सुखे मला तुच्छ वाटत आहेत. पुत्राचे हे बोलणे ऐकून काकुबाई आणखीनच दु:खि होतात. आणि पुढे दादा स्वामीसुताच्या गादीवर बसून मुंबईची संस्था चालवतात. अशाप्रकारे ग्रंथकाराने दादाच्या चरित्राचे कथन करून या अठराव्या अध्यायाची समाप्ती केली आहे.
‌‌ श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ ||

थोड्याच दिवसात आम्ही स्वामी भक्तांना आलेल्या सत्य अनुभवांवर ब्लॉग सुरु करणार आहोत. आणि ज्यांना हे अनुभव आले त्यांचेही नाव ब्लॉग मध्ये लिहु. तर लवकरात लवकर तूमचे अनुभव आम्हाला मेल करा. आमचा ई मेल एड्रेस आहे, rajesh.kamble01@gmail.com
तर लवकरच भेटू नव्या लेखाद्वारे तोपर्यंत सर्व स्वामीभक्तजनांना श्री स्वामी समर्थ||

Sri Swami Charitra Saramrit English Translation Chapter 17

Shree Swami Samarth, my salutations to all Swami devotees. Today we are going to learn about Sri Swami Charitra Saramrit Chapter Seventeen.

As we have seen in the previous chapter, Swamisuta came to Mumbai and established Sri Swami Samarth’s Math. Abandoning his well-to-do world, he engaged himself in the service of Sri Swami. and conquered his enemies. Ever absorbed in self-satisfied attitude, he lost all kinds of memories. Without bringing any kind of fear in his mind, he was always happy.

He blessed his life by always chanting the name of Sri Swami and chanting his charitra kirtan. People were laughing at Swamisuta for giving up his rich world and becoming a saint. But he never cared about people.

Swamisuta’s mother was very sad because of these things. Swamisuta’s mother i.e. Kakubai comes to Bombay to mourn her son’s loss. Seeing her son in agony, she literally rolled on the ground, beating her chest and wailing.

Seeing his mother’s grief, Suta recovered himself and explained to Kakubais with love. He said even if I am born in your womb, salvation is only at the feet of Sadguru. I am blessed by this Tribhuvani, Mother. Thus telling the stories of charity, the mother was explained in a melodious tone.

At that time there was a famous, great saint named Yashwantrao Bhosekar. He was also known as Dev Mamledar by people. Kakubai told him about such behavior of Swamisuta and asked him to explain. Then the Deva Mamledar laughed and replied that we are incapable of these things. Hearing this answer, Kakubai returned to Akkalkot feeling sad. And requests the Swami not to make saint to Swamisuta. But Sri Swami ignores her.

Here Swamisut in Mumbai, many Sri Swami devotees form. He preached to many Hindus, Parsis and people of many castes. Since Sri Swami’s Math was in Kamathipura, a devotee offered her place to Swamisuta. And established a monastery there.

Seeing such absolute devotion of Swamisuta, other Sri Swami Sevaks hated him. Sometimes he even went to the extent of insulting Swamisuta. His ex-wife named Tara also used to trouble him. But Swamisuta never regretted it.

The Swamisutas first started celebrating Shree Swami Jayanti in Shaka 1793, Phalgun Trayodasis. At that time a rekhi (astrologer) named Nagarkar Nana Joshi had come to Mumbai after hearing the glory of Swamisuta. Then Swamisuta asked Joshi to make a pamphlet of Sri Swami and offer it at the feet of Sri Swami

Along with Swamisuta, Joshi also became absorbed in Sri Swami Bhakti. Swamisuta made many such disciples. After a few days, Joshi Buwa came to Akkalkot to make birth chart and offer them at the feet of Shri Swami.

Sri Swami is very happy to see the birth chart. And Shri Swami asks Joshi to play the nagara (a drum). Joshi is ecstatic to command a devotee like him. Joshi presented the truth about Sri Swami’s incarnation in the paper. Sri Swami first appeared in a village called Chheli i.e. in Punjab. There is disagreement among the devotees about this but Sri Swami knows everything. And Swamisut says that this day is suitable for Sri Swami’s birth anniversary.

Once Sri Swami Samarth is in the palace, Swamisut comes to Akkalkot to have Sri’s darshan. And at that time, except on Thursdays, men were prohibited from entering the palace for darshan. Swamisut resolves that will not touch food and water without having darshan of Sri Swami. Fasting like this, alternates three days.

Craving to see Sri Swami, Swamisut goes in front of the palace and starts a loving bhajan. Rani hears this bhajan filled with Karunrasa inside. and orders the soldiers not to prevent Swamisuta from entering the palace any longer. And respectfully the soldiers bring Swamisuta to the temple. And Swamisuta runs and anoints Sri Charan with tears of love. Sri Swami is also happy to see Neejasuta.

As soon as some Servents hated Swamisuta. One day he was so engrossed in Sri Swami Bhajan that he did not realize that he was dancing in front of Sri Swami with khadawa (sandle) on his feet. Seeing this, some of the servants fell on Swamisuta. And threw away the khadawa from their feet. Sri Swami did not differentiate between devotees and nijasuts, so Sri Swami said that they should not have been wear khadawa.

So Swamisut is heartbroken. And from Akkalkot Tadak they come to Mumbai. Sri Swami tries his best to stop them but they don’t listen. Swamisut passes out of mind and thus becomes very ill. This news reaches the ears of Sri Swami.

Then Shri Swami orders the servants that someone should bring the suta here, if not, put it in a box and bring it. But, because of humiliation at Akkalkot, they never returned to Akkalkot again. Again Sri Swami sent Servents to bring back Sutas. But nothing came from Swamisut. Finally, Sri Swami sent a message that if you do not come, I will fire a cannon and blow up the hut. But regardless of life they did not return to Akkalkot.

And Sri Swami suddenly started doing Leela. They bathed but did not smell. did not eat No one to talk to. They started crying on the floor. No one knew why Shri Swami was doing this. And news comes from Bombay that Swamisut has died. And on that day, the whole city is filled with gloom.

Kakubai reaches Mumbai after hearing the news of her son’s death. And then comes Akkalkota. And Sri Swami mourns for his son and asks why Sut died so prematurely when he was your son. If you cannot save him, how can others be saved? Then Sri Swami says we begged him to come back but he disobeyed the order and time took this opportunity to drag him away. Sri Swami consoles Kakubai by telling her how great Swamisut was.

Later Swamisuta’s seat in Mumbai became vacant. Now Sevakari started asking Sri Swami who would be the officer of that throne. Thus the author has narrated the life biography of Sri Swamisuta. And here ends the seventeenth chapter of Sri Swami Charitra Saramrita. And the author of the book assures that this chapter is the best and the greatest of all chapters. Shri Swami Samarth, Jai Jai Swami Samarth ||

श्री स्वामी चरीत्र सारामृत (मराठी अनुवाद) अध्याय  १७

श्री स्वामी समर्थ, सर्व स्वामी भक्तांना माझा नमस्कार. आज आपण श्री स्वामी चरीत्र सारामृत अध्याय सतरावा या बद्दल जाणून घेणार आहोत.

मागील अध्यायात आपण पाहीले स्वामीसुतांनी मुंबईस येऊन श्री स्वामी समर्थांच्या मठाची स्थापना केली. आपला सुसंपन्न संसार त्यागून त्यांनी स्वतःला अष्टौप्रहर श्री स्वामी सेवेत रूजू केले. आणि आपल्या षडरिपुंवर विजय मिळवला. स्वात्मसुखी वृत्ती मध्ये सदा तल्लीन राहून त्यांनी सर्वप्रकारच्या संस्मृती हरल्या. कोणत्याही प्रकारची भीती मनात न आणता ते सदा चित्त आनंदी राहू लागले.

सदैव श्री स्वामी नामाच्या भजनात आणि त्यांच्या चरीत्र कीर्तनात दंग होऊन आपले जीवन धन्य केले. आपला सुसंपन्न संसार त्यागून गोसावी होऊन बसले म्हणून लोक स्वामीसुतांवर हसत होते. पण त्यांनी लोकांची कधीच पर्वा केली नाही.

स्वामीसुतांच्या आईंना या गोष्टींमुळे खुप दुःख झाले. पुत्र वात्सल्याने शोक करीत स्वामीसुतांच्या आई म्हणजेच काकुबाई या सुतांजवळ मुंबईस येतात. आपल्या पुत्राला गोसावी झालेले पाहून छाती पिटुन, आक्रोश करून जमीनीवर अक्षरशः लोळल्या.
आपल्या मातेचा शोक पाहून सुतांनी स्वतःला सावरले व काकुबाईस प्रेमाने समजावले. ते म्हणाले तुझ्या पोटी जरी माझा जन्म झाला तरी सद्गुरू चरणीच मोक्ष आहे. या त्रिभुवनी, माते मी धन्य झालो. अशा प्रकारे परमार्थाच्या गोष्टी सांगून, मधुर स्वरात मातेला समजावले.

त्या काळी यशवंतराव भोसेकर नावाचे प्रख्यात, थोर संत होते. त्यांना लोक देव मामलेदार म्हणूनही ओळखत होते. काकुबाईंनी त्यांना स्वामीसुतांच्या अशा वागण्या बद्दल सांगितले आणि त्यांना समजवण्यास सांगितले. तेव्हा देव मामलेदारांनी हासून उत्तर दिले की आपण या गोष्टीं करीता असमर्थ आहोत. असे उत्तर ऐकून काकुबाई दुःखी होऊन अक्कलकोटला परततात. व स्वामींना विनंती करतात की स्वामीसुतांना भजनी लावू नका. पण श्री स्वामी ती कडे दुर्लक्ष करतात.

इथे स्वामीसुत मुंबईत, अनेक श्री स्वामी भक्त घडवतात. त्यांनी अनेक हिंदू, पारशी आणि अनेक जातींच्या लोकांना उपदेश केले. श्री स्वामींचा मठ हा कामाठीपूर्यात असल्याने एका भक्तीनीने स्वामीसुतांना आपली जागा देऊ केली. व तिथं मठाची स्थापना केली.

स्वामीसुतांची अशी निस्सीम भक्ती पाहून इतर श्री स्वामी सेवक त्यांचा द्वेष करीत. कधी कधी तर स्वामीसुतांचा अपमान करण्यापर्यंत त्यांची मजल जात असे. त्यांची तारा नावाची पुर्वीची पत्नी तीही त्यांना त्रास देत असे. पण स्वामीसुतांनी याबद्दल कधीही दुःख खेद केला नाही.

स्वामीसुतांनी सर्वात प्रथम शके सतराशे त्र्यान्नवात, फाल्गुन त्रयोदशीस श्री स्वामी जयंती साजरी करण्यास सुरुवात केली. त्या वेळी नगरकर नाना जोशी नावाचे एक रेखी (ज्योतिष) स्वामीसुतांचा महीमा ऐकून मुंबईस आले होते. तेव्हा स्वामीसुतांनी जोश्यांना श्री स्वामींची पत्रिका बनवून श्री स्वामींच्या चरणी अर्पण करण्यास सांगितले.‌

स्वामीसुतांसमवेत जोशीही श्री स्वामी भक्तीत लीन झाले. असे अनेक शिष्य स्वामीसुतांनी घडवले. काही दिवसांनी जोशी बुवांनी पत्रिका बनवून श्री स्वामींच्या चरणी वाहण्यास अक्कलकोटला आले.

पत्रिका पाहून श्री स्वामींना खूप आनंद होतो. व श्री स्वामीं जोश्यांना नगारा वाजवण्यास सांगतात. आपल्या सारख्या भक्ताला आज्ञा केली म्हणून जोश्यांना परमानंद होतो. पत्रिकेत श्री स्वामींच्या अवतरल्या बद्दल ची हकीकत जोश्यांनी मांडली होती. छेली‌ नावाच्या गावात म्हणजेच पंजाब मध्ये श्री स्वामी प्रथम प्रकटले. या बद्दल भक्तांमध्ये दूमत आहे पण सर्व काही श्री स्वामी जाणतात. आणि हाच दिवस श्री स्वामींची जयंती करण्यास योग्य आहे असे स्वामीसुत म्हणतात.

एकदा श्री स्वामी समर्थ राजवाड्यात असताना, स्वामीसुत श्रींच्या दर्शनासाठी अक्कलकोटला येतात. आणि त्यावेळी गुरुवार खेरीज पुरुषांना, दर्शनासाठी राजवाड्यात बंदी असे. श्री स्वामी दर्शन घेतल्याशिवाय अन्न पाण्याला तोंड लावणार नाही असा संकल्प स्वामीसुत करतात. असेच निराहार, तीन दिवस पालटतात.

श्री स्वामींच्या दर्शनेच्या लालसेने स्वामीसुत वाड्यासमोर जाऊन प्रेमळ भजनाला सुरूवात करतात. हे करूणरसाने भरलेले भजन राणी आतून ऐकते. आणि शिपायांना आज्ञा करते की यापुढे स्वामीसुतांना राजवाड्यात येण्यास रोखायचे नाही. आणि सन्मानपूर्वक शिपाई स्वामीसुतांना‌ मंदिरात घेऊन येतात. आणि स्वामीसुत धावत जावून श्री चरणांना प्रेमाश्रूंनी अभिषेक करतात. नीजसुताला पाहून श्री स्वामींनाही आनंद होतो.

स्वामीसुतांवर काही सेवेकर्यांचा द्वेष होताच. एक दिवस ते श्री स्वामी भजनात इतके तल्लीन झाले की त्यांना भानच राहिले नाही की आपण श्री स्वामींपुढे पायात खडावा घालून नाचत आहोत. हे पाहून काही सेवेकरी स्वामीसुतांवर तूटून पडले. आणि त्यांच्या पायातील खडावा फेकून दिल्या. श्री स्वामी परके आणि निजसुत यांमध्ये भेद करत नव्हते, त्यामुळे श्री स्वामी त्यांना खडावा घालायला नको ‌होत्या असे म्हणतात.
त्यामुळे स्वामीसुत मनातून दुखावला जातो. आणि अक्कलकोट हून तडक ते मुंबईला येतात. श्री स्वामी त्यांना थांबवण्याचा पुरेपूर प्रयत्न करतात पण ते ऐकत नाहीत. स्वामीसुत मनातून पार खचतात आणि अशातच फार आजारी पडतात. हा समाचार श्री स्वामींच्या कानी पडतो.

तेव्हा श्री स्वामी सेवकांना आज्ञा करतात की कुणी तरी सुताला इथं आणा, नाही येत असेल तर पेटीत घालून आणा. पण, अक्कलकोटात अपमान झाल्याने ते पुन्हा अक्कलकोटला कधीच परतले नाहीत. पुन्हा श्री स्वामींनी सुतास परत आणण्यासाठी मानसं पाठवली. परंतु स्वामीसुत काही आला नाही. शेवटी श्री स्वामींनी निरोप पाठविला की तू जर आला नाहीस तर तोफ लावून झोपडी उडवून देईन. पण जीवीत पर्वा न करता ते अक्कलकोटला परतले नाहीत.

आणि श्री स्वामींनी अचानक लीला करण्यास सुरुवात केली. त्यांनी स्नान केले पण गंध लावला नाही. भोजन केले नाही. कोणाशी बोलेनासे झाले. धरनीवर लोळून मधेच हुंदके देऊ लागले. कुणाला काहीच कळत नव्हते श्री स्वामी असे का करत आहेत. आणि मुंबईहून समाचार येतो की स्वामीसुत मरण पावले. आणि त्या दिवशी संपूर्ण नगरात उदासीनता पसरते.
आपल्या पुत्राची मरण‌वार्ता ऐकून काकुबाई मुंबईस पोहोचतात. आणि मग अक्कलकोटास येतात. आणि श्री स्वामींना पुत्रशोक करून प्रश्न विचारतात की, सुत तुमचा पुत्र असून तो असा अकाली का मरण पावला? तुम्ही त्याला वाचवू शकला नाहीत तर इतरांचे कसे तारण होणार. तेव्हा श्री स्वामी म्हणतात आम्ही त्याला‌ परत येण्याची खुप विनवनी केली पण त्याने आज्ञेचे उल्लंघन केले आणि काळाने ही‌ संधी साधून त्याला ओढून नेला. स्वामीसुत किती श्रेष्ठ होता हे सांगून श्री स्वामी काकुबाईचे सांत्वन करतात.

पुढे स्वामीसुताची मुंबईची गादी रिकामी झाली. आता त्या गादीचा अधिकारी कोण असेल असे प्रश्न सेवकरी श्री स्वामींना करु लागले. अशाप्रकारे ग्रंथकाराने श्री स्वामीसुतांच्या जीवन चरित्राचे कथन केले आहे. आणि इथेच श्री स्वामी चरीत्र सारामृताच्या सतराव्या अध्यायाची समाप्ती होते. आणि हा अध्याय सर्व अध्यायां पैकी सर्वश्रेष्ठ आणि सर्वात मोठा अध्याय असल्याची खात्री ग्रंथ रचियेते देतात.
श्री स्वामी समर्थ, जय जय स्वामी समर्थ ||

          थोड्याच दिवसात आम्ही स्वामी भक्तांना आलेल्या सत्य अनुभवांवर ब्लॉग सुरु करणार आहोत. आणि ज्यांना हे अनुभव आले त्यांचेही नाव ब्लॉग मध्ये लिहु. तर लवकरात लवकर तूमचे अनुभव आम्हाला मेल करा.  आमचा ई मेल एड्रेस आहे, rajesh.kamble01@gmail.com
तर लवकरच भेटू नव्या लेखाद्वारे तोपर्यंत सर्व स्वामीभक्तजनांना               श्री स्वामी समर्थ||